Onder de rubriek “Nieuws” stelden wij op 31 maart 2012 dichter Paul Cox voor. Sindsdien heeft de man niet stilgezeten; althans zijn dichterlijke muze of dichterlijke pen niet. En toch… “hoeveel een dichter ook op papier zet, hij is nooit in staat om te verwoorden wat hij wil zeggen”, citaat van Paul zelf.
 
Zijn vijfde bundel “Ik zweeg daarover” werd te Gent voorgesteld in november 2012.
 
Bij die gelegenheid werd onze dichter ruim geïnterviewd door weekblad De Beiaard. Dat interview verscheen in het nummer van 30 november 2012 op een hele (grote) pagina. Het wordt hieronder integraal hernomen in 3 delen. Cox filosofeert daarin over de vergankelijkheid van het leven, zijn kindertijd, zijn jeugd, zijn ouders en familieleden, … en zijn kijk op het leven  NU.
 
Het 4de document hieronder bevat 2 typische prachtige gedichten uit die nieuwe bundel, die ook in datzelfde nummer van De Beiaard werden afgedrukt. Voor de lezers een warme uitnodiging om zich de bundel aan te schaffen. Zie daartoe zijn website www.paulcox.be.
 
Proficiat Paul, met je zo belangrijk oeuvre.
 
 
 
 

 Een fotoverslag van de Kasseifeesten 2013 staat nu online. Klik hier om het te bekijken!

 

 

 

Foto's van de afscheidsviering van Pastoor Bracke van zondag 8 september:

 
 

Op 08 september 2013 om 10u30 in de Kerk van Zegelsem  

 

 

 

 

 

“Na bijna dertig jaar pastorale dienst in de Sint-Ursmarusparochie van Zegelsem en elf jaar in Elst is de tijd gekomen om alles rustiger aan te doen en geen verantwoordelijkheden meer te dragen.
 
Voor de inwoners van Brakel en omstreken is het begrip Kasseifeesten wel degelijk vast verbonden met het dorp Zegelsem. Reeds 14 maal een geslaagde dorpsfeest organiseren dat telkens duizenden bezoekers op de been brengt heeft natuurlijk zijn stempel gedrukt. Niemand hier kan zich nog het derde weekend van september voorstellen zonder die feesten.
 
Dat vooral in Zegelsem nog in het recente verleden gans de dorpskern werd verhard, niet met de “klinkers” , in alle maten en kleuren, maar met meer dan één miljoen stevige kasseien is daar uiteraard niet vreemd aan. En ook de “geklasseerde” kasseien van de Haaghoek, gekend van de Ronde van Vlaanderen, hebben daar hun “steentje” aan bijgedragen. Maar toch mag niet uit het oog worden verloren dat in het bijzonder de inzet van tientallen vrijwilligers er hebben voor gezorgd dat met die “Kasseifeesten Zegelsem” ons dorp echt naambekendheid heeft verworven als “uniek kasseidorp van Vlaanderen”.
 
 
En desondanks kunnen we vaststellen dat de benaming “Kasseifeesten” ook nog in een andere streek wordt gebruikt. Namelijk in Wachtebeke richt het Jeugdhuis ’t Kasseiken jaarlijks “Kasseifeesten” in. Die situeren zich in de maand mei en daar wordt vooral de jeugd verwend met muzikale optredens, comedy-shows en kickertornooien. Hun aktiviteiten en hun programma kan men raadplegen op www.kasseifeesten.be.
 
Er is dus zeker geen sprake van een “monopolie” voor Zegelsem.
 
Op een fietstocht in West-Vlaanderen volgde ik ondermeer de “Groene 62”, een vroegere spoorwegbedding die nu deel uitmaakt van de Wijnendaele-fietsroute. Die route kruist het dorp EERNEGEM, een deelgemeente van Ichtegem.
 
Die dorpsgemeenschap leverde meerdere generaties lang en levert nog steeds tal van kasseileggers, gekend over heel het Vlaamse land. Meerdere families bestonden zelfs uitsluitend uit kasseileggers; het beroep werd er van vader op zoon doorgegeven. Halfweg de jaren 1900 telde het dorp wel 180 kasseileggers!
 
Als pleitbezorger van ons eigen kasseidorp “Zegelsem”, waar eind verleden jaar nog een prachtig beeld van een kasseilegger werd onthuld, was uiteraard mijn bijzondere aandacht getrokken.
 
 
Niet te verwonderen dat zo’n dorp ook hulde heeft gebracht aan de beoefenaars van dat beroep. Op het “Kasseileggersplein” rechtover de kerk troffen we een prachtig beeld aan, genaamd “Mutse, de Kasseilegger”. Mutse, met dat typisch hoofddeksel, was namelijk een bekende kasseilegger van het dorp met wel 50 jaar dienst, die model stond voor dat beeld ter ere van de tientallen noeste arbeiders van het dorp.
 
De kasseilegger werd er afgebeeld in zijn gekende werkhouding, zoals dat ook in Zegelsem het geval is. In Eernegem is het beeld wel meer gestileerd en in metaal. Het staat op een reuze-sokkel: een reuze-kasseisteen van meerdere tonnen zwaar.
 
En ook de Horeca gaat niet voorbij aan de traditie van het dorp. In het Bierhuis “ De Buuzestove”, zowat het gildenhuis van de kasseileggers, konden we genieten van een lekker blond biertje: “Eernegems Kasseileggersbier” van 7°. Op de mogelijke verbroedering van Eernegem met ons eigen Kasseidorp Zegelsem ! Gezondheid !
 
Fernand De Tant
 
Vrijdagavond 22 juni was er de aangekondigde herdenkingsmis voor Annie Gabriëls, overleden op 24 mei. Het kerkje van Zegelsem was werkelijk veel te klein om de opgekomen massa op te vangen. En dat niet tot de offergang maar zelfs tot op het einde van de viering.
 
Het werd een zeer ingetogen plechtigheid. Alle aanwezigen luisterden heel aandachtig naar de prachtige teksten die door familie en vrienden speciaal voor deze gelegenheid werden geschreven en voorgelezen. En volledig muisstil werd het toen Fernand De Tant de afscheidsrede bracht waarin Annie zo sprekend werd voorgesteld. (zie kader).
 
Ook Marijn De Valck was present. Hij opende de dienst met een mooi trompetnummer en bij de offerande zong hij een zelfgeschreven afscheidslied. Bij het einde van de mis dankte zus Agnes allen die Annie in het bijzonder de laatste maanden hebben bijgestaan en ook de vele honderden aanwezigen tijdens de plechtigheid.
 
Zegelsem heeft heel waardig afscheid genomen van de zeer geliefde Annie. We zullen haar blijvend gedenken.
 
AFSCHEIDSREDE DOOR FERNAND DE TANT:
 
Annie,
61 jaar, veel te jong, veel te vroeg, … Zegelsem treurt, Zegelsem rouwt reeds een volle maand omtrent je heengaan.
 
Annie, 
jij was de echte spil van het dorp. Je hele leven stond in het teken van de gemeenschap. Het sociale leven was je heilig.
 
In je jeugd was je leidster van de Chiro. Daarna kwam KVLV, KWB, de Gezinsbond. Zoveel jaren kerk- en parochiefeesten, de viering van 200 jaar kerk, de schoolfeesten, de Kasseifeesten. Je was overal bij en rond… niet als toeschouwer maar als zeer actief  bestuurslid en was er ergens iets tekort… jij loste dat steeds op. Nooit klopte iemand tevergeefs aan.
 
Ook de school en de parochie konden steeds op je rekenen. Je deed de opvang van de kinderen op school. Je was zowat portier van de school, van de kerk en de pastorie. Bij jou kon iedereen terecht bij afwezigheid van de pastoor. Je hebt je ontfermd over abonnementen van het parochieblad, tientallen tombola’s, glühwein op kerstnacht, het ophalen van sponsorgeld van huis tot huis.
 
Iedereen was bij jou ook steeds welkom. Jouw huis was werkelijk “de zoeten inval”. Hoeveel honderden liters koffie heb je niet gezet  voor al wie ergens te maken had met een probleempje, of gewoon voor gezellige onderonsjes? Hoeveel duizenden snoepjes heb je niet uitgedeeld aan de kinderen in je “snoep”-winkeltje.
 
Je was niet belust op grootsheid en luxe en heel gelukkig met gewone dingen. Je wilde niet in de kijker staan en werkte heel hard “achter de schermen”. Heel gemoedelijk en steeds toegeeflijk in de omgang, altijd attent om de goede verstandhouding te verzekeren. Eenvoud, vriendelijkheid, goedheid en sociale bewogenheid… zijn begrippen die jij heel consequent toepaste. Egoïsme was je totaal vreemd en het deed je wel pijn dat de sociale binding de laatste jaren verwaterde, waardoor meerdere verenigingen ten onder gingen.
 
Annie, 
jij kende werkelijk iedereen van het dorp en iedereen kende jou. Jij wist ook heel veel over de gebeurtenissen in het dorp. Jij was een grote hulp bij de voorbereiding van het boek over Zegelsem en voor allerhande artikels over het dorp voor het Triverius – tijdschrift en onze website. Maar ook over jouw leven kunnen we een heel boek volschrijven.
 
En ondanks je aanslepende ziekte, die steeds meer tol eiste, stond je tot voor kort nog steeds met de glimlach in je winkel en daarbuiten. Je hield je kranig en sterk maar de strijd met de ziekte heb je uiteindelijk niet kunnen winnen.
 
Annie, 
we missen je… We denken dat we nooit nog iemand vinden die al je inzet en al je goedheid kan vervangen. Wie zal nu nog de Zegelsemse postkaarten en de boeken over Zegelsem verkopen? We zullen zeker nog dikwijls zeggen: “Had Annie er nu nog geweest…” Laat daarom blijvend je ster over ons schijnen.
 
Je zult altijd in ons hart blijven, Annie. We danken je voor al dat goede.
Rust nu in vrede.
We vergeten je nooit !