Driebeukige classicistische kruiskerk van 1783, met een laatgotische westertoren van baksteen en zandsteen, oorspronkelijk uit de 13de eeuw. De 18de-eeuwse kerk, met een kerkhof eromheen, heeft bakstenen gevels, rustend op een sokkel in arduin.

Het interieur is evenwichtig geconcipieerd in perfecte rococostijl. De sierlijke aankledingen, vooral in eikenhout, stammen uit vroegere bedehuizen en zijn dus merkelijk ouder dan de kerk zelf. Het gaat hier vooral om de drie altaren, de hoge lambrisering en de koorbanken in het hoogkoor, de biechtstoelen en het belangrijkste meubilair.

De kerk beschikt daarenboven over een prachtig doksaal en tochtportaal met een orgel gebouwd door Lambert Van Peteghem, lid van de bekende orgelbouwersfamilie. Maar ook de preekstoel, de collectie reuzengrote schilderijen uit de 17de en 18de eeuw, de glasramen, het sacristiemeubilair en de vele oude grafstenen uit de 17de eeuw zijn zeker vermeldenswaard.

Aan de beschrijving van de kerk werd in 1983 een heel boek besteed. De enkele lijnen tekst en de enkele foto's in deze website kunnen dus onmogelijk de kunstige bouw en vooral de verfijnde inrichting van de kerk weergeven. Er is maar één alternatief: Breng een bezoekje aan deze prachtige realisatie uit een ver verleden.

Ter inlichting: Misvieringen in het weekend: op zaterdag om 19u en op zondag om 8u30.

 

Bestond reeds in het jaar 1622 (was er zelfs gekoppeld aan een brouwerij) maar werd in de loop der eeuwen enkele malen grondig hersteld en verbouwd (o.a. bij de oprichting van de nieuwe kerk in 1783). Zo staat op een sluitsteen van een korfboog van een portaaltje het jaartal 1714 vermeld.
Het gebouw en de tuin werden geklasseerd als "beschermd monument" op 12 december 2002.

Vanaf 1892 beschikte Zegelsem over een kloostergemeenschap, afhangend van de St.-Vincentiuscongregatie  van Deftinge. Het klooster werd gebouwd rechtover de kerk en het kerkhof. De eerste opdracht was het onderwijs dat eerst op de Leierwaarde en vanaf 1894 in het klooster zelf werd verstrekt. Na een paar jaar verruimde de werkkring van de zusters en werd een bejaardentehuis geopend.

In 1921 werd naast het oudere kloostergebouw een nieuwe vleugel bijgebouwd met o.m. een kapel in gotische stijl en een overdekte speelplaats met daarboven een reeks kamertjes. Intussen waren op het domein zelf verscheidene klassen bijgebouwd tengevolge van de uitbreiding van de schoolbevolking. In de loop der jaren ondergingen die gebouwen uiteraard verscheidene kleinere en grotere renovaties. Op 9 juli 1992 vierde Zegelsem zijn “100 jaar Zusters”.

Het jaar 2006 was echter een rampjaar voor deze site. De laatste rusthuisbewoners verlieten Zegelsem eind mei en ook het klooster sloot eind november definitief zijn deuren. De dorpsgemeenschap blijft er sindsdien verweesd achter. Enkel de dorpsschool is nog ondergebracht in het gebouwencomplex.

Eeuwenlang was Zegelsem een welvarend landbouwdorp. Niet te verwonderen dat het dorp rijkelijk bezaaid is met grote hofsteden. De belangrijkste ervan is zeker het vroegere Romans’hof (gesloten hoeve – Leierwaarde 29). Hier was namelijk de “Singulfi-villa” gesitueerd waar destijds tot 13 kanunniken verbleven. Die geschiedenis gaat zelfs terug tot de jaren 700 en 800. Enkele overblijfselen op het hof herinneren nog aan een ver verleden, o.m. de klok in het torentje die dateert van 1754 en een oud wijwatervat, afkomstig van de vroegere kloosterhoeve. De huidige eigenaars hebben ervoor gekozen dat de naam van het hof duidelijker zijn geschiedkundige achtergrond weergeeft en hebben het hof omgedoopt tot "Singulfi hoeve".

Dit is een andere grote historische en gerestaureerde vierkante hoeve in de St.-Ursmarusstraat, naast de pastorie. Aan de gevel hangt een natuurgetrouwe weergave van het schild van Zegelsem.

Gebouwd door Bernardus Baert in 1792, was de familie Christiaens, o.a. Burgemeester Henri Christiaens, gedurende meer dan een eeuw eigenaar van het hof. Vanaf 1913 werd het hof bewoond door de familie Van De Putte, die in 1951 eigenaar werd. De naam bleef behouden na de overname in 1989 door Georges De Busscher, die het hof liet restaureren naar het oorspronkelijke model van de 18e-eeuwse herenhoeven in de Vlaamse Ardennen.
Het complex is grotendeels ingericht als feest- en tentoonstellingsruimte. Klik daaromtrent naar het hoofdstuk Horeca waar ook de contactgegevens staan vermeld.

Na jarenlang getouwtrek werden in 1999 in de Vlaamse Ardennen ongeveer 30 km kasseistroken officieel geklasseerd. Die klassering werd gerealiseerd door Minister Sauwens vooral onder druk van de Omer Wattez-Stichting.

De Haaghoek, 3km lang, behoort daarbij en in de periode 1998-’99 werden de werken uitgevoerd voor de totale vernieuwing van de 17.000m² kasseien. Daarbij werden de vroegere stenen en boorden uit Belgisch porfier herbruikt.

Het monument van de Ronde van Vlaanderen verkreeg aldus vanaf 1999 zijn vroeger glorierijk uitzicht terug, slingerend tussen een prachtig golvend landschap.

 

Smalle asfaltweg, met een maximale stijging van 16 % die traditioneel aansluit op de Haaghoek in de Ronde van Vlaanderen op weg naar de Berendries in Michelbeke.

Een korte maar toch stevige kuitenbijter… dat zullen de vele duizenden fietsers (en wandelaars) kunnen beamen, die geregeld dit deel van het parcours van de Ronde komen ervaren. 

Langs de Leberg bevinden zich o.m. het Monasterium Mariakluizen en de Forelvijvers.

Deze beboste strook maakt deel uit van het brongebied van de Maarkebeek. Bosjes, graslanden en akkers wisselen elkaar af in een kleinschalig patroon met veel bomenrijen en houtkanten. Het gevarieerde reliëf, mede veroorzaakt door grondverschuivingen wordt nog geaccentueerd door opvallende taluds, holle wegen en voormalige rootputten. Op vele plaatsen ontspringen bronbeekjes of sijpelt grondwater uit de bodem. Het gebied behoort tot de uitlopers van de west-oost gerichte heuvelrug (met heuveltoppen tot 140 m hoogte), die zich in het zuiden van Vlaanderen uitstrekt. De meest typische planten uit de Vlaamse Ardennen komen hier voor. Het in 1981 geklasseerd landschap is 220 ha groot en een ideaal wandelparadijs voor natuurliefhebbers (zie http://www.burreken.be/ ).

Zie ook in het Hoofdstuk “Fietsen en Wandelen” de rubriek “Wandelroutes van Natuurpunt” 

 

 

Werd gesticht in 1982 door enkele broeders die er bidden en werken volgens de regels van de heilige Benedictus. Gedurende de week beleven zij er de eenzaamheid in afzonderlijke kluizen maar ze zijn ook kunstenaars en stimuleren vooral waardige religieuze en profane kunst. Zij organiseren regelmatig tentoonstellingen, lezingen en concerten.

Dit spiritueel en kunstzinnig oord staat open voor iedereen die er een paar dagen in eenzaamheid en stilte wil bezinnen of op zoek is naar innerlijke rust. Hiervoor werden in de kloosterhof vijf houten kluizen opgetrokken, van waaruit men kan genieten van een Saedeleeriaans landschap.

Op zondag 26 augustus 2007 werd met grote luister het 25-jarig bestaan gevierd van de oecumenische gemeenschap met vooral een plechtige eucharistie in de kapittelzaal en een grootse tentoonstelling "25 jaar Monasterium Mariakluizen".

Het Monasterium bevindt zich aan de Keiweg 1 (Leberg) te Zegelsem en is op afspraak ook voor bezoekers toegankelijk.

(zie www.monasterium-mariakluizen.be en www.innerlife.yucom.be of mail naar This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. voor meer info)

 

 

Oud-gemeentehuis van Zegelsem, naast de Kerk in de Teirlinckstraat. Werd ingehuldigd op 19 mei 1957 (voor de foto's van die inhuldiging: klik hier). Boven de ingangsdeur bevindt zich het wapenschild van Zegelsem. Sinds het ontstaan van Brakel in 1970 uit de fusie van enkele gemeenten waaronder Zegelsem, werd de gemeentelijke administratie overgebracht naar het Marktplein van (Neder)Brakel. Thans doet het gebouw dienst als Buurthuis, voor bijeenkomsten van plaatselijke verenigingen en voor tentoonstellingen (o.a.Kasseifeesten).